GRONINGEN – De muziek van Crack Cloud is van het soort dat je laat werken. Er is niet echt sprake van een directe wow factor, maar wie een album daarom maar weg legt doet zichzelf te kort. De Canadese band rondom zanger en drummer Zach Choy zijn van die slow burners. Een tweede keer luisteren levert al nieuwe inzichten op, een derde keer overtuigt je al meer en bij vier keer luisteren ben je toch verkocht. Een aanpak die bij platen nog wel werkt, maar op het podium heb je maar één kans om het publiek voor je te winnen. Een aantal jaar geleden, toen het Noorderzon festival in Groningen nog een aansprekend muziekprogramma had, slaagde Crack Cloud daar in met een prima show in het Noorderplantsoen voor toch een publiek die misschien nog wel helemaal nooit gehoord had van de band. Die directe connectie wist Crack Cloud ook te leggen in Vera, waar de band voor een publiek stond van liefhebbers die bewust voor hen gekozen hadden tijden s een show die aan kracht won.
Crack Cloud is een collectief. Centraal staat Zach Choy, maar rondom zich verzamelt hij tal van muzikanten uit Canada. Aanvankelijk een solo project in Calgary, maar op het moment dat Choy naar Vancouver verhuisde, groeide de formatie met mensen die tegenkwam in de verslavingszorg en bij verschillende organisaties die zich bezig hielden met de geestelijke gezondheidszorg. Creativiteit is bij Crack Cloud nooit beperkt geweest tot alleen muziek. Het uit zich in meerdere vormen. In 2016 en 2017 verschenen EP’s en op basis daarvan trok de formatie op een internationale tour. Het debuut album van het gezelschap ‘Pain Olympics’ werd uitgebracht in 2020 en kende met ‘Tough Baby’in 2022 een opvolger. Het Noorderzon optreden was in het kader van tour rondom het album ‘Red Mile’ dat in 2024 werd uitgebracht. Vlak voor het optreden in Vera verscheen het vierde studioalbum van de formatie ‘Peace and Purpose’ waarmee ze wederom veel landen aandoen. De post-punk van de band is op dit album humeurig en inderdaad behoeft enig geduld voor langzaam doorsijpelt dat er ook nu weer prachtige pareltjes tussen zitten.
Het optreden op Noorderzon was niet de eerste keer dan Crack Cloud in Groningen was. In 2022 stond de band al in Vera en dus was het podium bekend bij Zach Choy en zijn kompanen. Op het uur U werd een intro ingestart dat overging in een lekker forse opening met ‘Peace & Purpose’ wat direct veel bood waar de band om bekend staat. De gitaren produceerden een hoeveelheid noise om u tegen te zeggen, de synths gingen alle kanten op en de zang van Choy was fraai, maar uitdagend en greep je bij de keel. Direct voelde het zwaar. Dat bleef zo in ‘Safe Place’, onder de noise is een heleboel melancholie verstopt, die nu en dan zich niet laat onderstoppen, maar aan het oppervlakte verschijnt. Heel fijn en verrassend is dan ‘Life on a Farm’ een eerste hoogtepunt. Iets rustiger, maar dan toch met de nodige robuustheid. Is er een verrassend intro, waarna rustig de zang van Choy hier overheen komt en de band hem in een donker dreinend koortje bijvalt. Het wordt nog mooier in ‘Pick Apart’ dat het tempo weer omhoog brengt. Sterke zang en mooie harmonieën is dit een ontregelende oorwurm en dat een sterk instrumentaal outro krijgt als de band lekker los gaat. Het verhalende ‘Reunion’ bouwt langzaam op. ‘Marathon of Hope’ lijkt dan weer een rustpuntje, maar dat is schijn. Het rustige begin wordt steeds steviger uitgebouwd met catchy synths in een prima song met uiteindelijk toch weer veel energie. Heerlijk is ‘Shut The Fuck Up’. Intensiteit te over in dit nummer en sterk gitaarspel, waarbij mooi met het tempo wordt gespeeld. De band, veel dezelfde gezichten als bij Noorderzon, staat de zanger steeds prima bij. Het is een ingespeeld geheel voor wie de setlist geen geheimen meer heeft. Over die setlist is nagedacht, maar dat er ook een publiek aanwezig is, lijkt soms helemaal bij het gezelschap langs te glijden. Niet of nauwelijks aankondigingen en slechts nu en dan een woordje hallo of dank. Het maakt niet, want het Vera publiek luistert geboeid en het optreden wint ook aan kracht. ‘Bleu Kite’ is wat kalmer, maar ook nu met toenemende kracht. Dan is het tijd voor de eindsprint. Deze wordt fantastisch ingezet met ‘Lack of Lack’. Een chaotisch nummer, waarin het lijkt of de chaos niet bedwongen kan worden, maar uiteindelijk alles toch op zijn plek valt. Fraai drumwerk van Choy in ‘Thoughts On My Faith’ dat humeurig is en een retro gevoel geeft, maar toch erg mooi is. Via ‘Thruth in Trauma’ eindigt de show dan bij ‘Drab Measure’. Een lang intro geeft de muzikanten nogmaals de kans te schitteren voor nog één keer al die energie wordt gekanaliseerd in een pracht van een song. Niet veel later is de band al terug voor een toegift waarbij vooral ‘Empty Cell’ dat instrumentaal is en overgaat in ‘Image Craft’ erg bevalt. Een lekkere show van een band die blijft verrassen.