LEEUWARDEN – Met grote regelmaat komen prachtige Belgische acts over de grens naar het Noorden om de bloei van de scene daar te delen met ons. Eén van die bands is Bluai. Vorig jaar was de band te zien op Grasnapolsky in Scheemda, dit jaar inviteerde Explore The North de Vlamingen om te komen spelen in een herfstig Leeuwarden. Voor de gasten uit Antwerpen was het hoofdpodium in Neushoorn gereserveerd. Bleek de band tijdens Grasnapolsky al prachtig, ook dit jaar op Explore The North excelleerde Bluai op fijne wijze voor een uitstekend gevulde zaal met hun combinatie tussen indie folk en rock met invloeden van Americana en pop..
In Scheemda had Bluai eigenlijk nog heel weinig om te tonen. Alleen de EP ‘Junkyard’ was te vinden op de merchtafel. Niet echt verwonderlijk, want de formatie rondom songwriter Catherine Smet was pas in 2021 opgericht op het moment dat onder andere op bas Caitlin Talbut en op drums Mo Govaerts zich bij haar voegden. Muzikaal laveert de band tussen Americana, indie-rock en folk. Het succes was er bijna onmiddellijk. In 2022 werden belangrijke Belgische popprijzen gewonnen met onder andere Humo’s Rock Rally, Sound Track en De Nieuwe Lichting. Dat leverde weer prachtige optredens op, waaronder het door De Brakke Grond aangedragen optreden op Grasnapolsky, maar ook werden Pukkelpop, Rock Werchter en Eurosonic/Noorderslag in Groningen aangedaan. Dat was voornamelijk dit jaar 2024, het jaar dat ook het debuutalbum ‘Save it for Later’ verscheen en de band op Explore The North verscheen voor een prima show.
Met ‘Keeping up with the Boys’, had Bluai een sterke opening in petto in Neushoorn. De festivalgangers werden onmiddellijk gevraagd om maar vooral dichter bij het podium te komen, terwijl deze song klein begon, maar steeds prangender werd, waarbij de zang van Catherine Smet steeds dieper een impact had en een mooie baslijn van Caitlin Talbut het lied een mooie donkere kleur gaf. Dat werd fel verder getrokken in ‘Worms’, wat een prima track was om daarna wat rustiger en meer verhalend te landen bij ‘Sad Boy, Angry Boy’, een nummer waarin het drumwerk van Mo Govearts zich uitstekend liet aanhoren en waaruit een zekere wanhoop naar voren kwam over opgroeien, wat niet altijd even eenvoudig is en de dynamiek tussen ouder en kind. Inhoudelijk werden de nummers nauwelijks toegelicht, zoals de band eigenlijk steeds van nummer naar nummer ging, zonder aankondiging. Dat was jammer, want Bluai laat zich inspireren door herkenbare onderwerpen. Eerste hoogtepunt was het fenomenale ‘Ceiling Stars’. Heel klein en gevoelig ingezet, gaat dit over onzekerheden en het gevoel vast te zitten. Prachtig met veel gevoel gezongen door Smet, met fijne vocale ondersteuning door de rest van de band, wat resulteerde in dromerige harmonieën. Dit was het begin van een impressionant middendeel van het optreden, want ook ‘Not The One’ was prachtig, met weer uitblinkende zang en die lekkere bas, maar ook het fellere ‘Better, I Swear’ met weer die mooie samenzang was heerlijk en had een mooie opbouw. Hierna werd via ‘Dime Store’ toegewerkt naar het einde. Het energieke en robuustere ‘My Kinda Woman’ over accepteren wie je bent als individu en niet altijd je grootste criticus te zijn, diende als een fijne reminder dat Bluai een schitterende formatie is met dit stevigere nummer, waarbij Explore The North werd gevraagd mee te zingen, net als bij het afsluitende ‘In over my Head’, waarin die mooie zang van Catherine Smet, met zoveel gevoel, zelfs in dit uptempo nummer, naar voren kwam. Bluai heeft zich deen stevige basis verschaft om uit te groeien naar een fantastische band met internationale potentie. Een heerlijk optreden tijdens Explore The North onderstreepte dat. Aan Bluai de taak dit verder vorm te geven.